Als je kinderen hebt, of zelfs maar een paar kinderen kent, ben je je er waarschijnlijk van bewust dat de omgeving waarin ze tegenwoordig opgroeien het niet gemakkelijk voor ze maakt om interesse te krijgen in boeken, en in het verlengde daarvan, schrijven. Als je de mogelijkheid hebt om te werken met een leuke, dopamineverwekkende gizmo in kleur (met al je vrienden die er ook een hebben en er de hele tijd mee spelen), wie zou er dan een boek pakken? (En ja - dit geldt niet alleen voor kinderen - dit geldt ook voor ons!)

De tijd is voorbij dat boeken een van de weinige ontsnappingsmogelijkheden voor kinderen waren. Dat, en buiten holen maken en de beek zo ver mogelijk verkennen (wat wij deden).

Mijn broers en zus en ik gingen één keer per week naar de plaatselijke bibliotheek en we namen allemaal het maximale aantal boeken mee en herhaalden dit elke week, zelfs als we op vakantie gingen. Mijn zus las zo snel dat ik me herinner dat we haar op een lange busreis naar ergens testten om er zeker van te zijn dat ze niet blufte (en dat deed ze niet!). Boeken waren een hoofdbestanddeel van mijn kindertijd en ik heb dierbare herinneringen aan het lezen van Enid Blyton onder de dekens met een zaklamp na het uitgaan van de lichten.

En het was ook hetzelfde met brieven. Tegen de tijd dat ik in mijn tienerjaren was, had ik penvrienden waarmee ik regelmatig correspondeerde in Polen (die ik later bezocht), Iran en China. Ik kan me de brieven herinneren die binnenkwamen, vooral die van mijn vriendin in China, met hun lange, prachtige postzegels. Ik heb ze nog allemaal op zolder liggen.

Er zijn natuurlijk ook positieve kanten aan de technologische revolutie die sindsdien heeft plaatsgevonden. Mijn kinderen houden contact met een onmogelijk grote groep vrienden via Snapchat en Whatsapp en krijgen in bijna realtime informatie van over de hele wereld. Ze bankieren online; ze kunnen snel uitstapjes organiseren met hun vrienden waar ze vroeger uren of dagen over zouden hebben gedaan om te onderhandelen, en pizza is altijd maar een paar klikken verwijderd...

Maar het is niet hetzelfde.

De UK Book Trust voerde zeer interessant onderzoek onlangs. Ze ontdekten dat slechts 25% van de 11-jarigen zou zeggen dat ze van lezen houden. Dat is behoorlijk schokkend. Dat is een enorme daling ten opzichte van 30 jaar geleden.

Volgens de Book Trust heeft lezen de volgende voordelen verbeterde spraak- en taalvaardigheden, hogere academische prestaties, beter mentaal welzijn, verbeterde sociale vaardigheden en sterkere relaties'.. Wat is er niet leuk aan? En het bevordert ook nog eens de verbeeldingskracht, het inlevingsvermogen en de creativiteit. Wie wil dat nou niet voor zijn kinderen?

Een aanverwant onderwerp is dat het schrijven van brieven (voor anderen om te lezen) zeker ook deze verbazingwekkende voordelen met zich meebrengt - vooral de verbeterde sociale vaardigheden en sterkere relaties. Ik sprak onlangs een goede vriend van me, die me vertelde dat hij tot zijn 18e regelmatig brieven uitwisselde met zijn opa, met wie hij een hechte band had. Dat moet een enorme positieve invloed op hem hebben gehad. Zoiets kun je niet overtreffen.

Dus wat kunnen we doen? Hoe kunnen we de kinderen in ons leven inspireren om te lezen, en dus ook om te schrijven, zodat zij alle voordelen meekrijgen die wij als kind hebben opgedaan?

Ik zal me altijd het gezegde herinneren dat een vriend me jaren geleden vertelde. Als je wilt dat je kinderen groenten verbouwen, verbouw dan groenten. Met andere woorden, wat je ook wilt dat je kinderen doen, doe het zelf ook. Als wij brieven schrijven, is de kans groot dat zij brieven schrijven.

Je kunt zelfs nog een stap verder gaan. Schrijf brieven naar hen. Dan hebben ze misschien nog meer kans om terug te schrijven. Schrijf naar je kinderen, je kleinkinderen, je petekinderen, je neven en nichten.

En ja, je raadt het al - daar hebben we een duif voor. Twee in feite.

Lang leve het geschreven woord - in boeken en in brieven!

John Morse-Brown
November 2024